The feeling of standing in a train during rush hour, with one’s body pressed tightly against strangers—a sardine amongst many sardines—cannot be a pleasant one. One fidgets uncomfortably, resisting the urge to throw an elbow to the person on your right, simply because personal space is being violated. When the train shudders to a halt, its passengers pour out hastily and silently. Eyes never meet. The train is a mere tool used to fulfill a certain purpose: to get to where one must go. One cannot find joy in it—no passion; rather, it is a routine that one has to follow in order to get to school, to the office, or to the mall. This travel is work-related. It is not done for enjoyment, but is instead done as a stepping stone. The reason for such travel is not within itself. Tiresome and repetitive, it is done because it must be done.

But others may spend thousands for that experience. Imagine a prosperous tourist from another country riding that same train. His curiosity radiates from the top of his carefully styled hair to the toes of his polished shoes. The feeling of being cloistered by strangers is not claustrophobic—instead, it is a unique and memorable sensation—one that ought to be recalled for future value. He has no purpose in riding the train except for the experience of doing so. Unlike the others who were traveling for work, this passenger is traveling for fulfillment.

There are distinct differences between these two types of travelers: the first travels for necessity, the latter travels for satisfaction. But where does this fulfillment come from? What is it about travel that compels a person to slave away at a job for an entire year, for a mere week-long trip in another country? Why work so hard when the end result is just a train ride—a train ride that some people may even despise? What causes this mystification of travel?

Market value.
John Berger, in his book “Ways of Seeing,” recognizes how people mystify the things they see in life—whether it be art, relic or an idea. “The art of the past is being mystified because a privileged minority is striving to invent a history which can retrospectively justify the roles of the ruling classes,” Berger claims. If Berger were to interpret the excited (perhaps spiritual?) gaze of that man who found a sense of satisfaction in riding the train, he would have scoffed at the “bogus religiosity” that the man exhibited. By being on the train, the man was confirming his wealth and proving his superiority over those in a lower social class than he. “Mystification!” Berger would have yelled. To him, the man’s view of the ride’s impressiveness—its sanctity—sprouted from its market value. How much did that man spend for that experience? After all, he could have easily bought a cheap book on that country or that railway and soaked up the culture from there, but he chose to fly to a foreign land to view it firsthand—for a very simple experience like riding a train. What else could possibly motivate him?

This man, Berger would have said, is explaining away what is evident. It was a train ride. Why make it into a somewhat religious experience? The other passengers certainly didn’t. To Berger, that man’s presence in that train was political. The man viewed his ride as an impressive and mysterious accomplishment, which would be a particular form of snobbery considering that such an attitude would be a way of considering one’s mind more “cultured” than ordinary people.

But the fact that the train ride cost a lot of money, did that raise the significance of his experience? Being on that train pleased him. But was it merely because the market price of his journey was a reflection of its spiritual value? Personally, as a fairly wealthy traveler, was he different from the other passengers, with their blank or irritated expressions, because he set himself above others, or because he saw travel in a different way?

Prestige.
Juliet Schor in “The Culture of Consumerism” implies that people purchase things and desire things because they want to project an image of success. Just like a man who buys a Ferrari in a traffic congested country, what we buy or achieve is done for the sake of those watching. We keep on raising our standards because we compare ourselves to people with more and wish to be praised as such. Then, what we want suddenly becomes what we need.

Travel, if viewed from this circumstance, is done because that man wants to be able to say, “Oh? That train in London? The one that passes through that famous Paddington station? I’ve ridden in that,” in order to see the captivated, envious faces of those listening. That man may have enjoyed the train ride because it confirmed his impressive status in the eyes of others. Underneath the veil of mystification, the reason one travels might not be found internally, but externally. If a person travels for prestige, the opinion of others may be more important and changing than the experience itself.

Did that man simply want to go home and oh-so-casually say to his friends that he was able to experience a train ride in a European country? Was it for bragging rights—or something else?

Control.
According to Susan Bordo in “Hunger as Ideology,” we humans desire control over our lives. In this world, we are struggling for freedom from that which may have power over us—whether it be our bosses, our parents or our teachers. It seems that whatever we do, we still have to suffer from the mandates of those in authority. We desire the independence to shape our lives. Controlling our destiny is linked to our happiness.

When we travel for pleasure, we are showing control over our lives in the purest sense. In the short time that one travels, duty is halted. Because there is a conscious choice to put responsibilities aside, one feels in control. What tasks lay heavily on one’s mind are unburdened by the decision to leave—as if one were shedding duties as one sheds a bathrobe. A man can dance on the tabletops of a bar in Saigon, then return to his wife in Minnesota without any permanent effect on the flow of his life. When one travels, freedom can be exercised, maybe even abused, since travel is a heightened suspension of reality.

The rules of conduct become more flexible when one is not rooted in a country. Certainly the laws of that land must be followed, but other than that, what one does in another country is characterized by impermanence. Tourists and visitors do not have that tiresome chore of needing to merge into society. Much of what they do will not be remembered. Travel represents not being weighed down—being immersed in a culture you will eventually abandon. Perhaps we mystify travel because it represents liberty.

The man wasn’t forced to ride on the train, unlike those unfortunate passengers surrounding him. His act of riding the train was done because he had taken command of his life. Perhaps he even rode a train to work in his homeland—but what separated the two acts was the fact that he was willing to ride a train on foreign soil.

So what was it? What made him smile contentedly from a mere train ride? What made him take a plane or boat to another country so he could do a seemingly mundane act? Perhaps it is all three factors: the market value of the experience, the prestige in being there and the high he received from being able to have some control over his life.

But there remains one more question. What if that man had been scruffily dressed, with moths in his wallet and only a full passport to his name? What if he was backpacking through the country, content to sleep on park benches as he traveled, purely for enjoyment? How could one explain his mystification then?

Could he (maybe possibly probably) like the act of traveling—for itself?

Un homme est monté un train
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Le sentiment de se tenir dans un train pendant l'heure de pointe, avec le corps à un serré étroitement contre la sardine d'étrangers-un parmi beaucoup sardine-ne peut pas être plaisant. On remue inconfortablement, résistant au recommander de jeter un coude à la personne sur votre droite, simplement parce que l'espace personnel est violé. Quand le train frissonne à une halte, ses passagers versent dehors à la hâte et silencieusement. Les yeux ne se réunissent jamais. Le train est un seul outil utilisé pour accomplir un certain but : pour obtenir à où on doit disparaître. On ne peut pas trouver la joie dans -aucune passion ; plutôt, c'est une routine qu'on doit suivre afin d'obtenir à l'école, au bureau, ou au mail. Ce voyage est travailler-connexe. Il n'est pas fait pour le plaisir, mais est à la place fait car une pierre de progression. La raison d'un tel voyage n'est pas dans elle-même. Fatiguant et réitéré, il est fait parce qu'il doit être fait.

Mais d'autres peuvent dépenser des milliers pour cette expérience. Imaginez un touriste prospère d'une autre équitation de pays que mêmes forment. Sa curiosité rayonne à partir du dessus à lui les cheveux soigneusement dénommés aux orteils de ses chaussures polies. Le sentiment d'être cloîtré par des étrangers n'est pas claustrophobic-instead, c'est une sensation-un unique et mémorable qui doit être rappelée pour la valeur future. Il n'a aucun but en montant le train excepté l'expérience de faire ainsi. À la différence des autres qui voyageaient pour le travail, ce passager voyage pour la réalisation.

Il y a des différences distinctes entre ces deux types de voyageurs : le premier voyage pour la nécessité, les derniers voyages pour la satisfaction. Mais d'où cette réalisation vient-elle ? Qu'est-il au sujet du voyage qui contraint une personne à slave loin à un travail pendant une année entière, pour un seul voyage d'une semaine dans un autre pays ? Pourquoi travaillez tellement dur quand le résultat de fin est juste un train montent-un le tour de train que certains peuvent même dédaigner ? Que cause cette mystification de voyage ?

Valeur marchande.
John Berger, en son livre « manières de voir, » identifie comment les gens mystifient les choses qu'ils voient dedans vie-si ce soit art, relique ou une idée. « L'art du passé est mystifié parce qu'une minorité privilégiée tâche d'inventer une histoire qui peut rétrospectivement justifier les rôles des classes régnantes, » Berger réclame. Si Berger devaient interpréter passionnant (peut-être le chant religieux ?) le regard fixe de cet homme qui a trouvé un sens de satisfaction en montant le train, il aurait scoffed « à la bigoterie fausse » que l'homme a exhibée. En étant sur le train, l'homme confirmait sa richesse et prouvait son excédent de supériorité ceux dans une classe sociale inférieure que lui. « Mystification ! » Berger aurait hurlé. À lui, la vue de l'homme du l'impressiveness-son du tour sainteté-poussée de sa valeur marchande. Combien cet homme a-t-il dépensé pour cette expérience ? Après tout, il pourrait avoir facilement acheté un livre bon marché sur ce pays ou ce chemin de fer et absorbé la culture de là, mais il a choisi de voler à une terre étrangère pour la regarder de première main-pour une expérience très simple comme monter un train. Queest-ce qu'a pu probablement le motiver ?

Cet homme, Berger aurait dit, explique loin ce qui est évident. C'était un tour de train. Pourquoi transformez-le en une expérience quelque peu religieuse ? Les autres passagers pas certainement. À Berger, la présence de cet homme dans ce train était politique. L'homme a regardé son tour en tant qu'impressionnant et l'accomplissement mystérieux, qui serait une forme particulière de snobbery considérant qu'une telle attitude serait une manière de considérer l'esprit à un davantage « a cultivé » que les gens du commun.

Est-ce que mais le fait que le tour de train a coûté beaucoup d'argent, cela a soulevé la signification de son expérience ? Être sur ce train l'a satisfait. Mais était-il simplement parce que le prix du marché de son voyage était une réflexion de sa valeur spirituelle ? Personnellement, en tant que voyageur assez riche, était-il différent des autres passagers, avec leur blanc ou expressions irritées, parce qu'il s'est placé au-dessus de d'autres, ou parce qu'il a vu le voyage d'une manière différente ?

Prestige.
Juliet Schor dans « la culture du consommationisme » implique que les gens achètent des choses et désirent des choses parce qu'ils veulent projeter une image de succès. Juste comme un homme qui achète un Ferrari dans un trafic a encombré le pays, ce que nous achetons ou réalisons est faits pour ceux observant. Nous continuons à soulever nos normes parce que nous nous comparons aux gens à plus et souhaitons être félicités en tant que tels. Puis, ce que nous voulons soudainement devient de ce que nous avons besoin.

Voyage, si vu de cette circonstance, est fait parce que cet homme veut pouvoir dire, le « OH ? Ce train à Londres ? Celui qui traverse cette station célèbre de Paddington ? Je suis monté dans celui, » afin de voir les visages captivés et envieux de ceux écoutant. Que l'homme a pu avoir apprécié le tour de train parce qu'il a confirmé son statut impressionnant aux yeux de d'autres. Sous le voile de la mystification, les voyages de la raison une ne pourraient pas être trouvés intérieurement, mais extérieurement. Si une personne voyage pour le prestige, l'opinion de d'autres peut être plus importante et changeante que l'expérience elle-même.

Cet homme a-t-il simplement voulu aller maison et parole OH-ainsi-occasionnel à ses amis qu'il pouvait éprouver un tour de train dans un pays européen ? Était-il pour la vantardise droit-ou l'autre chose ?

Commande.
Selon Susan Bordo dans la « faim comme idéologie, » nous des humains désirons le contrôle de nos vies. En ce monde, nous luttons pour l'absence de cela qui peut avoir l'excédent de puissance nous-si ce soit nos patrons, nos parents ou nos professeurs. Il semble que celui que nous, nous devons encore souffrir des mandats de ceux dans l'autorité. Nous désirons l'indépendance pour former nos vies. Le contrôle de notre destin est lié à notre bonheur.

Quand nous voyageons pour le plaisir, nous montrons le contrôle de nos vies dans le sens le plus pur. Dans l'à court terme qu'on voyage, le devoir est stoppé. Puisqu'il y a un choix conscient pour mettre des responsabilités de côté, on se sent dans la commande. Ce qui charge la configuration fortement sur l'esprit à un sont déchargés par la décision à laisser-comme si on étaient des fonctions de perte en tant qu'une jette un peignoir. Un homme peut danser sur les dessus de table d'une barre dans Saigon, puis revient à son épouse au Minnesota sans n'importe quel effet permanent sur l'écoulement de sa vie. Quand on voyage, la liberté peut être exercée, peut-être même maltraité, puisque le voyage est une suspension intensifiée de réalité.

Les règles de la conduite deviennent plus flexibles quand une n'est pas enracinée dans un pays. Certainement les lois de cette terre doivent être suivies, mais autre que le ce, ce qu'on fait dans un autre pays est caractérisé par instabilité. Les touristes et les visiteurs n'ont pas que corvée fatiguante de devoir fusionner dans la société. Beaucoup de ce qu'elles ne sera pas rappelée. Le voyage représente ne pas être vers le bas-être immergé pesé dans une culture que vous abandonnerez par la suite. Peut-être nous mystifions le voyage parce qu'il représente la liberté.

L'homme n'a pas été forcé de monter sur le train, à la différence de ces passagers malheureux l'entourant. Son acte de monter le train a été fait parce qu'il avait pris la commande de sa vie. Peut-être il est même monté un train pour travailler dans le sien patrie-mais ce qui a séparé les deux actes était le fait qu'il était disposé à monter un train sur le sol étranger.

Ainsi quel était-il ? Que lui a fait le sourire satisfait à partir d'un seul tour de train ? Que l'a incité à prendre un avion ou un bateau à un autre pays ainsi pourrait-il faire un acte apparemment mondain ? Peut-être c'est chacun des trois facteurs : la valeur marchande de l'expérience, le prestige en étant là et la haute qu'il a reçue de pouvoir avoir un certain contrôle de sa vie.

Mais là reste une plus de question. Ce qui si cet homme avait été scruffily habillé, avec des mites dans sa pochette et seulement un plein passeport à son nom ? Que s'il se baladait par le pays, contenu à dormir sur le parc met hors jeu pendant qu'il voyageait, purement pour le plaisir ? Comment on a-t-il pu expliquer sa mystification alors ?

Pourrait-il (peut-être probablement probablement) aimer l'acte de voyager-pour lui-même ?

Un hombre montó un tren
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
La sensación de estar parado en un tren durante hora de acometidas, con su cuerpo presionado firmemente contra la sardina de los extranjeros-uno entre muchos sardina-no puede ser agradable. Uno inquieta incómodo, resistiendo el impulso de lanzar un codo a la persona en la su derecha, simplemente porque se está violando el espacio personal. Cuando el tren se estremece a un alto, sus pasajeros vierten hacia fuera precipitado y silenciosamente. Los ojos nunca satisfacen. El tren es una herramienta mera usada para satisfacer cierto propósito: para conseguir a donde uno debe ir. Uno no puede encontrar alegría en él-ninguna pasión; algo, es una rutina que una tiene que seguir para conseguir a la escuela, a la oficina, o a la alameda. Este recorrido es trabajar-relacionado. No se hace para el disfrute, sino en lugar de otro se hace pues una piedra el caminar. La razón de tal recorrido no está dentro de sí mismo. Tiresome y repetidor, se hace porque debe ser hecho.

Pero otros pueden pasar los millares para esa experiencia. Imagine a turista próspero de otro montar a caballo del país a que iguales entrenen. Su curiosidad irradia de la tapa el suyo el pelo cuidadosamente labrado a los dedos del pie de sus zapatos pulidos. La sensación de cloistered por los extranjeros no es claustrophobic-instead, es una sensación-uno única y memorable que ought ser recordado para el valor futuro. Él no tiene ningún propósito en montar el tren a excepción de la experiencia de hacer tan. Desemejante de los otros que viajaban para el trabajo, este pasajero está viajando para el cumplimiento.

Hay diferencias distintas entre estos dos tipos de viajeros: el primer viaja para la necesidad, los últimos recorridos por satisfacción. ¿Pero de dónde este cumplimiento viene? ¿Cuál está sobre el recorrido que obliga a persona que esclavice lejos en un trabajo por un año entero, para un viaje semana-largo mero en otro país? ¿Por qué trabaje tan difícilmente cuando el resultado final es justo un tren monta-uno el paseo del tren que alguna gente puede incluso desdeñar? ¿Qué causa este mystification del recorrido?

Valor comercial.
Juan Berger, en su libro “maneras de ver,” reconoce cómo la gente desconcierta las cosas que ella ve adentro vida-si sea arte, reliquia o una idea. “El arte del pasado se está desconcertando porque una minoría privilegiada se está esforzando inventar una historia que pueda justificar retrospectivo el papeles de las clases predominantes,” Berger demanda. Si Berger interpretara excitado (quizás el espiritual?) la mirada fija de ese hombre que encontró un sentido de la satisfacción en montar el tren, él tendría scoffed en la “religiosidad falsa” que el hombre exhibió. Estando en el tren, el hombre confirmaba su abundancia y probaba su excedente de la superioridad ésos en una clase social más baja que él. “Mystification!” Berger habría gritado. A él, la opinión del hombre del impressiveness-su del paseo santidad-brotada de su valor comercial. ¿Cuánto ese hombre pasó para esa experiencia? Después de todo, él habría podido comprar fácilmente un libro barato en ese país o ese ferrocarril y empapado encima de la cultura de allí, pero él eligió volar a una tierra extranjera para verla de primera mano-para una experiencia muy simple como montar un tren. ¿Qué más podía motivarlo posiblemente?

Este hombre, Berger habría dicho, está explicando lejos cuál es evidente. Era un paseo del tren. ¿Por qué hágalo en una experiencia algo religiosa? Los otros pasajeros no ciertamente. A Berger, la presencia de ese hombre en ese tren era política. El hombre vio su paseo como impresionante y la realización misteriosa, que sería una forma particular de snobbery que considera que tal actitud sería una manera de considerar su mente más “cultivó” que gentes normales.

¿Pero el hecho de que el paseo del tren costó muchos de dinero, eso levantó la significación de su experiencia? El estar en ese tren lo satisfizo. ¿Pero estaba simplemente porque el precio de mercado de su viaje era una reflexión de su valor espiritual? ¿Personalmente, como viajero bastante rico, era él diferente de los otros pasajeros, con su espacio en blanco o expresiones irritadas, porque él se fijó sobre otros, o porque él vio recorrido de una diversa manera?

Prestigio.
Juliet Schor en “la cultura del consumerismo” implica que la gente compra cosas y desea cosas porque ella desea proyectar una imagen del éxito. Justo como un hombre que compra un Ferrari en un tráfico congestionó el país, qué compramos o alcanzamos nos hacemos por ésos que miran. Guardamos en levantar nuestros estándares porque nos comparamos a la gente con más y deseamos ser elogiados como tal. Entonces, qué deseamos repentinamente se convierte en lo que necesitamos.

¿Recorrido, si está visto de esta circunstancia, se hace porque ese hombre desea poder decir, el “Oh? ¿Ese tren en Londres? ¿El que pasa a través de esa estación famosa de Paddington? He montado en ése,” para ver las caras captivated, envidiosas de ésos escuchando. Que el hombre pudo haber gozado del paseo del tren porque confirmó su estado impresionante a los ojos de otros. Por debajo del velo del mystification, los recorridos de la razón una no se pudieron encontrar internamente, sino externamente. Si una persona viaja para el prestigio, la opinión de otras puede ser más importante y que cambia que la experiencia sí mismo.

¿Ese hombre deseó simplemente ir hogar y la opinión oh-tan-ocasional a sus amigos que él podía experimentar un paseo del tren en un país europeo? ¿Estaba para jactarse derecho-o el algo más?

Control.
Según Susan Bordo en “hambre como ideología,” los seres humanos deseamos control sobre nuestras vidas. En este mundo, estamos luchando para la libertad de el que pueda tener excedente de la energía nosotros-si sea nuestros jefes, nuestros padres o nuestros profesores. Se parece que lo que lo hacemos, todavía tenemos que sufrir de los mandatos de ésos en autoridad. Deseamos la independencia para formar nuestras vidas. Controlar nuestro destino se liga a nuestra felicidad.

Cuando viajamos para el placer, estamos demostrando control sobre nuestras vidas en el sentido más puro. En el a corto plazo que viaja uno, se para el deber. Porque hay una opción consciente para poner responsabilidades a un lado, una se siente en control. Qué tareas puestas pesadamente en su mente sea unburdened por la decisión a dejar-como si uno era deberes del vertimiento como uno vierte un albornoz. Un hombre puede bailar en los tableros de la mesa de una barra en Saigon, después vuelve a su esposa en Minnesota sin ningún efecto permanente sobre el flujo de su vida. Cuando viaja uno, la libertad se puede ejercitar, incluso abusado quizá, puesto que el recorrido es una suspensión aumentada de la realidad.

Las reglas de la conducta llegan a ser más flexibles cuando una no se arraiga en un país. Los leyes de esa tierra deben ser seguidos ciertamente, pero con excepción de ese, qué una hace en otro país es caracterizado por impermanence. Los turistas y los visitantes no tienen que tarea tiresome de necesitar combinarse en sociedad. Mucho de lo que él lo hace no será recordado. El recorrido representa no ser abajo-el ser sumergido pesado en una cultura que usted abandonará eventual. Quizás desconcertamos recorrido porque representa libertad.

No forzaron al hombre montar en el tren, desemejante de esos pasajeros desafortunados que lo rodeaban. Su acto de montar el tren fue hecho porque él había tomado comando de su vida. Quizás él incluso montó un tren para trabajar en el suyo patria-pero qué separó los dos actos era el hecho de que él estaba dispuesto a montar un tren en suelo extranjero.

¿Cuál era tan él? ¿Qué le hizo sonrisa contento de un paseo mero del tren? ¿Qué hizo que él lleva un plano o un barco otro país así que él podría hacer un acto aparentemente mundano? Quizás es los tres factores: el valor comercial de la experiencia, el prestigio en estar allí y el colmo que él recibió de poder tener cierto control sobre su vida.

Pero sigue siendo un más pregunta. ¿Qué si habían vestido a ese hombre scruffily, con las polillas en su carpeta y solamente un pasaporte lleno a su nombre? ¿Qué si él backpacking a través del país, contenido a dormir en bancos del parque como él viajó, puramente para el disfrute? ¿Cómo podía uno entonces explicar su mystification?

¿Podría él (quizá posiblemente probablemente) tener gusto del acto viajar-para de sí mismo?

Un uomo ha guidato un treno
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
La sensibilità del levarsi in piedi in un treno durante l'ora di punta, con il suo corpo premuto strettamente contro la sardina degli sconosciuti-un fra molti sardina-non può essere piacevole. Si si irrita scomodo, resistendo allo stimolo a gettare un gomito alla persona sulla vostra destra, semplicemente perché lo spazio personale sta violando. Quando il treno shudders ad una fermata, i relativi passeggeri si versano frettolosamente e silenziosamente fuori. Gli occhi non vengono a contatto di mai. Il treno è un attrezzo puro utilizzato per compiere certo scopo: per ottenere a dove uno deve andare. Si non può trovare la gioia in esso-nessuna passione; piuttosto, è una procedura che una deve seguire per ottenere alla scuola, all'ufficio, o al centro commerciale. Questa corsa è funzion-relativa. Non è fatto per godimento, ma preferibilmente è fatto poichè una pietra fare un passo. Il motivo per tale corsa non è all'interno di se. Tiresome e ripetuto, è fatto perché deve essere fatto.

Ma altri possono spendere le migliaia per quell'esperienza. Immagini un turista prosperoso da un altro riding del paese che stessi addestrano. La sua curiosità irradia dalla parte superiore di suo i capelli con attenzione designati alle punte dei suoi pattini lucidati. La sensibilità del cloistered dagli sconosciuti non è claustrophobic-instead, è una sensazione-un unica e memorable che deve essere ricordata per valore futuro. Non ha scopo nella guida del treno tranne l'esperienza in fare così. Diverso degli altri che stessero viaggiando per lavoro, questo passeggero sta viaggiando per l'adempimento.

Ci sono chiare differenze fra questi due tipi di viaggiatori: il primo viaggia per la necessità, le corse posteriori per soddisfazione. Ma da dove questo adempimento viene? Che cosa è circa la corsa che costringe una persona ad assoggettare via ad un lavoro per un intero anno, per un viaggio settimana-lungo puro in un altro paese? Perchè funzioni così duro quando il risultato finale è giusto un treno guida-un il giro del treno che qualche gente può persino disprezzare? Che cosa causa questo mystification della corsa?

Valore del mercato.
John Berger, in suo libro “sensi di vedere,„ riconosce come la gente mystify le cose che vedono dentro vita-se è l'arte, relic o un'idea. “L'arte del passato mystified perché una minoranza privilegiata sta sforzandosi inventare una storia che può giustificare in modo retrospettivo i ruoli dei codici categoria di regolamento,„ Berger sostiene. Se Berger dovesse interpretare eccitato (forse spiritual?) sguardo fisso di quell'uomo che ha trovato un senso di soddisfazione nella guida del treno, avrebbe scoffed “al religiosity bogus„ che l'uomo ha esibito. Essendo sul treno, l'uomo stava confermando la sua ricchezza e stava dimostrando la sua eccedenza di superiorità quelli in una classe sociale più bassa che lui. “Mystification!„ Berger avrebbe urlato. A lui, il punto di vista dell'uomo del impressiveness-relativo del giro santità-germogliato dal relativo valore del mercato. Quanto quell'uomo ha speso per quell'esperienza? Dopo tutto, potrebbe comprare facilmente un libro poco costoso su quel paese o su quella ferrovia ed assorbito la coltura da là, ma ha scelto volare ad una terra straniera per osservarla firsthand-per un'esperienza molto semplice come la guida del treno. Che altro ha potuto possibilmente motivarlo?

Questo uomo, Berger avrebbe detto, sta spiegando via che cosa è evidente. Era un giro del treno. Perchè trasformilo un'esperienza in qualche modo religiosa? Gli altri passeggeri certamente non. A Berger, presenza di quell'uomo in quel treno era politica. L'uomo ha osservato il suo giro come un impressionante e la realizzazione mysterious, che sarebbe una forma particolare dello snobbery che considera che un tal atteggiamento sarebbe un senso di considerare la sua mente più “ha coltivato„ che la gente ordinaria.

Ma il fatto che il giro del treno ha costato i soldi molto, quello ha sollevato l'importanza della sua esperienza? Essendo su quel treno lo soddisfaceva. Ma era soltanto perché il prezzo di mercato del suo viaggio era una riflessione del relativo valore spiritoso? Personalmente, come viaggiatore ragionevolmente ricco, era differente dagli altri passeggeri, con il loro spazio in bianco o espressioni irritate, perché si è regolato sopra altri, o perché ha visto la corsa in un senso differente?

Prestige.
Juliet Schor “nella coltura di consumismo„ implica che la gente compri le cose e voglia le cose perché desiderano proiettare un'immagine di successo. Giusto come un uomo che compra un Ferrari in un traffico congestionato il paese, che cosa compriamo o realizziamo siamo fatti per quelli che guardiamo. Manteniamo sul sollevare i nostri campioni perché ci confrontiamo alla gente a più e desideriamo essere elogiati come tali. Allora, che cosa desideriamo improvvisamente si trasforma in di che cosa abbiamo bisogno.

Corsa, se osservato da questa circostanza, è fatto perché quell'uomo desidera potere dire, “l'OH? Quel treno a Londra? Quello che attraversa quella stazione famosa di Paddington? Ho guidato in quanto,„ per vedere le facce captivated e envious di quelli ascoltante. Che l'uomo può godere il giro del treno perché ha confermato la sua condizione impressionante secondo altre. Sotto il velare del mystification, le corse di motivo uno non hanno potuto essere trovate internamente, ma esternamente. Se una persona viaggia per prestigio, l'opinione di altre può essere più importante e cambiante che l'esperienza in se.

Quell'uomo ha desiderato semplicemente andare sede ed opinione OH-così-casuale ai suoi amici che poteva avvertire un giro del treno in un paese europeo? Era per la vanteria parte di destra-o il qualcos'altro?

Controllo.
Secondo Susan Bordo “nella fame come ideologia,„ esseri umani vogliamo il controllo sopra le nostre vite. In questo mondo, stiamo lottando per la libertà da quello che può avere eccedenza di alimentazione noi-se è le nostre sporgenze, i nostri genitori o i nostri insegnanti. Sembra che qualunque, ancora dobbiamo soffrire dai mandati di quelli nell'autorità. Vogliamo l'indipendenza per modellare le nostre vite. Il controllo del nostro destino è collegato alla nostra felicità.

Quando viaggiamo per piacere, stiamo mostrando il controllo sopra le nostre vite nel senso più puro. Nell'a breve termine che uno viaggia, il dovere è fermato. Poiché ci è una scelta cosciente per mettere le responsabilità da parte, una ritiene nel controllo. Che mansioni poste pesante sulla sua mente sia unburdened tramite la decisione a lasci-come se uno fosse funzioni di spargimento come una si libera di un bathrobe. Un uomo può ballare sui ripiani del tavolo di una barra in Saigon, quindi rinvia alla sua moglie nel Minnesota senza alcun effetto permanente sul flusso della sua vita. Quando uno viaggia, la libertà può essere esercitata, forse persino abusato, poiché la corsa è una sospensione intensificata della realtà.

Le regole di comportamento diventano più flessibili quando uno non è sradicato in un paese. Certamente le leggi di quella terra devono essere seguite, ma tranne il quel, che cosa una fa in un altro paese è caratterizzato dal impermanence. I turisti e gli ospiti non hanno che chore tiresome di avere bisogno di fondersi nella società. Molto di che cosa non si ricorderà di. La corsa rappresenta non essere giù-l'immersione pesata in una coltura che finalmente abbandonerete. Forse mystify la corsa perché rappresenta la libertà.

L'uomo non è stato costretto a guidare sul treno, diverso di quei passeggeri sfavorevoli che lo circondano. Il suo atto di guida del treno è stato fatto perché aveva preso l'ordine della sua vita. Forse persino ha guidato un treno per lavorare in suo patria-ma che cosa ha separato i due atti era il fatto che era disposto a guidare un treno su terreno straniero.

Così che cosa era esso? Che cosa gli ha reso il sorriso contentedly da un giro puro del treno? Che cosa lo ha incitato a prendere un aereo o una barca ad un altro paese in modo da potrebbe fare un atto apparentemente mundane? Forse è tutti e tre i fattori: il valore del mercato dell'esperienza, il prestigio in essere là ed il high che ha ricevuto da potere avere certo controllo sopra la sua vita.

Ma rimane una nuova domanda. Che cosa se quell'uomo scruffily fosse stato vestito, con i lepidotteri nel suo raccoglitore e soltanto in un passaporto pieno al suo nome? Che cosa se backpacking attraverso il paese, soddisfare da dormire sui banchi del parco mentre ha viaggiato, puramente per godimento? Come ha potuto si allora spiegare il suo mystification?

Potrebbe (forse possibilmente probabilmente) gradirgli l'atto viaggi-per?

Ein Mann ritt einen Zug
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Das Gefühl des Stehens in einem Zug während der Hauptverkehrszeit, wenn der Einerkörper fest gegen Fremde-ein Sardine betätigt ist, unter vielen Sardine-kann nicht ein angenehmes sein. Man beunruhigt unbequem und widersteht dem Drängen, ein Winkelstück zur Person auf Ihrem Recht zu werfen, einfach, weil persönlicher Raum verletzt wird. Wenn der Zug zu einem Halt shudders, gießen seine Passagiere heraus eilig und still. Augen treffen nie. Der Zug ist ein bloßes Werkzeug, das benutzt wird, um einen bestimmten Zweck zu erfüllen: gelangen an, wo man gehen muß. Man kann nicht Freude in es-keiner Neigung finden; eher ist es ein Programm, dem man folgen muß, um zur Schule, zum Büro oder zum Mall zu kommen. Dieser Spielraum ist arbeiten-in Verbindung stehend. Es wird nicht für Genuß getan, aber wird anstatt da ein Tretenstein getan. Der Grund für solchen Spielraum ist nicht innerhalb sich. Tiresome und sich wiederholendes, wird es getan, weil es getan werden muß.

Aber andere können Tausenden für diese Erfahrung aufwenden. Stellen Sie sich einen wohlhabenden Touristen von einem anderen Landreiten vor, das selben ausbilden. Seine Neugier strahlt von der Oberseite von seinem sorgfältig styled Haar zu den Zehen seiner polierten Schuhe aus. Das Gefühl von den Fremden abgekapselt werden ist nicht claustrophobic-instead, ist es eine einzigartige und denkwürdige Empfindung-ein, die für zukünftigen Wert zurückgerufen werden soll. Er hat keinen Zweck, wenn er den Zug außer der Erfahrung von so tun reitet. Anders als die anderen, die für Arbeit reisten, reist dieser Passagier für Erfüllung.

Es gibt eindeutige Unterschiede zwischen diesen zwei Arten der Reisender: das erste reist für Notwendigkeit, die letzten Spielräume für Zufriedenheit. Aber woher kommt diese Erfüllung? Was ist es über Spielraum, der eine Person zwingt, an einem Job für ein gesamtes Jahr weg zu schuften, für eine bloße Woche-lange Reise in einem anderen Land? Warum arbeiten Sie so stark, wenn das Ende Resultat ein Zug reiten-ein Zugfahrt gerecht ist, die einige Leute sogar verachten können? Was verursacht dieses mystification des Spielraums?

Marktwert.
John Berger, in seinem Buch „Weisen des Sehens,“ erkennt, wie Leute die Sachen verwirren, die sie innen sehen, Leben-ob es kunst, Relikt oder eine Idee ist. „Die kunst der Vergangenheit wird verwirrt, weil eine privilegierte Minorität sich bemüht, eine Geschichte zu erfinden, die die Rollen der regierenden Kategorien zurückblickend rechtfertigen kann,“ Berger behauptet. Wenn Berger deuten sollten aufgeregt (möglicherweise Angelegenheiten?) Anstarren dieses Mannes, das eine Richtung der Zufriedenheit fand, wenn es den Zug ritt, würde er scoffed am „gefälschten Religiosity“ haben, den der Mann ausstellte. Indem er auf dem Zug, der Mann bestätigte seine Fülle und prüfte seinen überlegenheit überschuß die in einer untereren Gesellschaftsklasse als er war. „Mystification!“ Berger würde gekreischt haben. Zu ihm die Ansicht des Mannes von impressiveness-seinem der Fahrt Heiligkeit-gekeimt von seinem Marktwert. Wieviel wendete dieser Mann für diese Erfahrung auf? Schließlich könnte er ein preiswertes Buch auf diesem Land oder diesem Gleis und herauf die Kultur von dort getränkt worden leicht gekauft haben, aber er beschloß, zu einem fremden Land zu fliegen, um es aus erster Hand-für eine sehr einfache Erfahrung wie das Reiten eines Zugs anzusehen. Was sonst konnte ihn vielleicht motivieren?

Dieser Mann, Berger würde, erklärt weg gesagt haben, was offensichtlich ist. Es war eine Zugfahrt. Warum bilden Sie es in eine ein wenig fromme Erfahrung? Die anderen Passagiere zweifellos nicht. Zu Berger war Anwesenheit dieses Mannes in diesem Zug politisch. Der Mann sah seine Fahrt als eindrucksvolles an und geheimnisvolle Vollendung, die eine bestimmte Form von snobbery betrachtend sein würde, daß solch eine Haltung eine Weise von Einerverstand mehr betrachten „sein würde, züchtete“ als normale Leute.

Aber die Tatsache, daß die Zugfahrt eine Menge Geld kostete, warf das die Bedeutung seiner Erfahrung auf? Sein auf diesem Zug gefiel ihm. Aber war es bloß, weil der Marktpreis seiner Reise eine Reflexion seines geistigen Wertes war? Persönlich als ziemlich wohlhabender Reisender, war er zu den anderen Passagieren, mit ihrem freien Raum oder gereizten Ausdrücken unterschiedlich, weil er über anderen sich einstellte oder weil er Spielraum in einer anderen Weise sah?

Prestige.
Juliet Schor „in der Kultur der Verbraucherschutzbewegung“ deutet an, daß Leute Sachen kaufen und Sachen wünschen, weil sie ein Bild des Erfolges projizieren möchten. Gerecht wie ein Mann, der kauft, verstopfte ein Ferrari in einem Verkehr Land, was wir werden getan um deren willen aufpassend kaufen oder erzielen. Wir halten auf dem Aufwerfen unserer Standards, weil wir mit Leuten mit mehr uns vergleichen und als solcher gepriesen werden möchten. Dann was wir plötzlich wünschen, wird, was wir benötigen.

Spielraum, wenn Sie von diesem Umstand angesehen werden, wird getan, weil dieser Mann sagt, „OH- wünscht? Dieser Zug in London? Das, das durch diese berühmte Paddington Station überschreitet? Ich bin in den,“ geritten, um die faszinierten, envious Gesichter von denen zu sehen hörend. Daß Mann die Zugfahrt genossen haben kann, weil sie seinen eindrucksvollen Status in den Augen von anderen bestätigte. Unter den Schleier von mystification, konnten die Spielräume des Grundes einer nicht innerlich, aber außen gefunden werden. Wenn eine Person für Prestige reist, kann die Meinung von anderen wichtiger und ändernd als die Erfahrung selbst sein.

Wollte dieser Mann einfach Haus und Sagen OH--so-beiläufig zu seinen Freunden gehen, daß er in der Lage war, eine Zugfahrt in einem europäischen Land zu erfahren? War es für das Prahlen Recht-oder noch etwas?

Steuerung.
Entsprechend Susan Bordo „im Hunger als Ideologie,“ wünschen wir Menschen Steuerung über unseren Leben. In dieser Welt kämpfen wir für Freiheit von dem, das Energie überschuß haben kann, uns-ob es unsere Chefs, unsere Eltern oder unsere Lehrer ist. Es scheint, daß was auch immer wir, wir unter den Vollmacht von denen in der Berechtigung noch leiden müssen. Wir wünschen die Unabhängigkeit, um unsere Leben zu formen. Das Steuern unseres Schicksals wird mit unserem Glück verbunden.

Wenn wir für Vergnügen reisen, zeigen wir Steuerung über unseren Leben in der reinsten Richtung. Im kurzzeitigen, das man reist, wird Aufgabe angehalten. Weil es eine bewußte Wahl gibt, zum von Verantwortlichkeiten beiseite zu setzen, glaubt man in Steuerung. Welche Aufgaben, die schwer auf Einerverstand gelegt werden, seien Sie, unburdened durch die Entscheidung zu lassen-wie, wenn man Sheddingaufgaben als eine verschüttet einen Bathrobe waren. Ein Mann kann auf die Tischplatten eines Stabes in Saigon tanzen, dann geht zu seiner Frau in Minnesota ohne irgendeinen dauerhaften Effekt auf den Fluß seines Lebens zurück. Wenn man reist, kann Freiheit ausgeübt werden, möglicherweise sogar mißbraucht worden, da Spielraum eine erhöhte Aufhebung der Wirklichkeit ist.

Die Richtlinien der Führung werden flexibler, wenn man nicht in einem Land verwurzelt wird. Zweifellos müssen die Gesetze dieses Landes gefolgt werden, aber anders als dieses, was man in einem anderen Land tut, wird durch impermanence gekennzeichnet. Touristen und Besucher haben nicht daß tiresome Chore des Müssens in Gesellschaft vermischen. An viel von was sie, wird nicht erinnert. Spielraum stellt Sein nicht gewogenes unten-in einer Kultur untergetaucht werden dar, die Sie schließlich verlassen. Möglicherweise verwirren wir Spielraum, weil er Freiheit darstellt.

Der Mann wurde nicht gezwungen, auf den Zug, anders als jene unglücklichen Passagiere zu fahren, die ihn umgeben. Seine Tat des Reitens des Zugs war erfolgt, weil er Befehl seines Lebens genommen hatte. Möglicherweise ritt er sogar einen Zug, um in seinem zu arbeiten, Heimat-aber was die zwei Taten trennte, war die Tatsache, daß er bereit war, einen Zug auf fremden Boden zu reiten.

So war was es? Was bildete ihn Lächeln zufriedengestellt von einer bloßen Zugfahrt? Was ließ ihn ein Flugzeug oder ein Boot zu einem anderen Land nehmen, also könnte er eine scheinbar weltliche Tat tun? Möglicherweise ist es alle drei Faktoren: der Marktwert der Erfahrung, das Prestige, wenn Sie dort und die Höhe sind, die er vom In der Lage sein, etwas Steuerung über seinem Leben zu haben empfing.

Aber bleibt eine weitere Frage. Was, wenn dieser Mann scruffily gekleidet worden war, mit Motten in seiner Mappe und nur in einem vollen Paß zu seinem Namen? Was, wenn er durch das Land wanderte, Inhalt, zum auf Parkbänke, während er, reiste, lediglich für Genuß zu schlafen? Wie konnte man sein mystification dann erklären?

Könnte er (möglicherweise vielleicht vermutlich) die Tat von reisen-für sich mögen?

Um homem montou um trem
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
O sentimento de estar em um trem durante a hora de arremetidas, com one corpo pressionado firmemente de encontro à sardinha dos desconhecido-um amongst muitos sardinha-não pode ser agradável. Se remexe-se incômoda, resistindo o impuso jogar um cotovelo para a pessoa em sua direita, simplesmente porque o espaço pessoal violated. Quando o trem shudders a uma parada, seus passageiros derramam para fora hastily e silenciosamente. Os olhos nunca encontram-se com. O trem é uma mera ferramenta usada cumprir alguma finalidade: para começar a onde um deve ir. Se não pode encontrar a alegria em -nenhuma paixão; rather, é uma rotina que uma tenha que seguir a fim começar à escola, ao escritório, ou ao mall. Este curso é trabalh-relacionado. Não é feito para a apreciação, mas é feito preferivelmente porque uma pedra pisar. A razão para tal curso não está dentro dse. Tiresome e repetitivo, é feito porque deve ser feito.

Mas outros podem gastar milhares para essa experiência. Imagine um turista próspero de uma outra equitação do país que mesmos treinem. Sua curiosidade radiates do alto de his o cabelo com cuidado denominado aos dedos do pé de suas sapatas lustradas. O sentimento de cloistered por desconhecido não é claustrophobic-instead, é um sensation-um original e memorable que ought ser recordado para o valor futuro. Não tem nenhuma finalidade em montar o trem à exceção da experiência de fazer assim. Ao contrário do outro que estava viajando para o trabalho, este passageiro está viajando para o fulfillment.

Há umas diferenças distintas entre estes dois tipos de viajantes: o primeiro viaja para a necessidade, os últimos cursos para a satisfação. Mas de onde este fulfillment vem? Que é sobre o curso que compele uma pessoa slave afastado em um trabalho por um ano inteiro, para um mero desengate semana-longo em um outro país? Por que trabalhe assim duramente quando o resultado de fim é justo um trem monta-um o passeio do trem que alguns povos podem mesmo despise? Que causa este mystification do curso?

Valor de mercado.
John Berger, em seu livro “maneiras de ver,” reconhece como os povos mystify as coisas que vêem dentro vida-se seja arte, relic ou uma idéia. “A arte do passado mystified porque um minority privilegiado striving inventar uma história que possa retrospectively justificar os papéis das classes governando,” Berger reivindica. Se Berger dever interpretar excitado (talvez o espiritual?) o olhar desse homem que encontrou um sentido da satisfação em montar o trem, teria scoffed “no religiosity bogus” que o homem exibiu. Estando no trem, o homem confirmava sua riqueza e provava seu excesso do superiority aqueles em uma classe social mais baixa do que ele. “Mystification!” Berger gritaria. A ele, a opinião do homem do impressiveness-seu do passeio sanctity-sprouted de seu valor de mercado. Quanto esse homem gastou para essa experiência? Apesar de tudo, poderia fàcilmente ter comprado um livro barato nesse país ou nessa estrada de ferro e embebido acima da cultura de lá, mas escolheu voar a uma terra extrangeira para vê-la firsthand-para uma experiência muito simples como montar um trem. Que outro podia possivelmente motivate o?

Este homem, Berger diria, está explicando afastado o que é evidente. Era um passeio do trem. Por que o faça em uma experiência um tanto religiosa? Os outros passageiros não certamente. A Berger, a presença desse homem nesse trem era política. O homem viu seu passeio como um impressive e a realização misteriosa, que seria um formulário particular do snobbery que considera que tal atitude seria uma maneira de considerar one mente mais “cultivou” do que povos ordinários.

Mas o fato que o passeio do trem custou muitos do dinheiro, isso levantou o significado de sua experiência? Estar nesse trem satisf-lo. Mas era meramente porque o preço de mercado de sua viagem era uma reflexão de seu valor espiritual? Pessoalmente, como um viajante razoavelmente rico, era diferente dos outros passageiros, com suas espaço em branco ou expressões irritated, porque se ajustou himself acima de outros, ou porque viu o curso em uma maneira diferente?

Prestige.
Juliet Schor “na cultura do Consumerism” implica que os povos compram coisas e desejam coisas porque querem projetar uma imagem do sucesso. Justo como um homem que comprasse um Ferrari em um tráfego congestionou o país, o que nós compramos ou conseguimos somos feitos para a causa daqueles que prestamos atenção. Nós mantemo-nos em levantar nossos padrões porque nós nos comparamos aos povos com o mais e nos desejamos ser elogiados como esta'n. Então, o que nós queremos de repente transforma-se o que nós necessitamos.

Curso, se visto desta circunstância, é feito porque esse homem quer diz, “Oh? Esse trem em Londres? Esse que passa através dessa estação famosa de Paddington? Eu montei naquele,” a fim ver as caras captivated, envious daqueles escutando. Que o homem pode ter apreciado o passeio do trem porque confirmou seu status impressive nos olhos de outros. Debaixo do véu do mystification, os cursos da razão uma não puderam ser encontrados internamente, mas externamente. Se uma pessoa viajar para o prestige, a opinião de outra pode ser mais importante e em mudança do que a experiência própria.

Esse homem quis simplesmente ir repouso e palavra oh-assim-ocasional a seus amigos que podia experimentar um passeio do trem em um país europeu? Era bragging direita-ou algo mais?

Controle.
De acordo com Susan Bordo na “fome como o Ideology,” nós seres humanos desejamos o controle sobre nossas vidas. Neste mundo, nós estamos esforçando-nos para a liberdade daquele que pode ter o excesso do poder nos-se seja nossas saliências, nossos pais ou nossos professores. Parece que o que quer que nós, nós ainda temos que sofrer dos mandatos daqueles na autoridade. Nós desejamos a independência dar forma a nossas vidas. Controlar nosso destiny é ligado a nossa felicidade.

Quando nós viajamos para o prazer, nós estamos mostrando o controle sobre nossas vidas no sentido o mais puro. No tempo curto que um viaja, o dever é parado. Porque há uma escolha conscious para pôr de lado responsabilidades, uma sente no controle. Que tarefas colocadas pesadamente em one mente seja unburdened pela decisão a deix-como se um fosse deveres do derramamento como um vertesse um bathrobe. Um homem pode dançar nos tabletops de uma barra em Saigon, a seguir retorna a sua esposa em Minnesota sem nenhum efeito permanente no fluxo de sua vida. Quando um viaja, a liberdade pode ser exercitada, talvez abusado mesmo, desde que o curso é uma suspensão heightened da realidade.

As réguas da conduta tornam-se mais flexíveis quando uma não é enraizado em um país. Certamente as leis dessa terra devem ser seguidas, mas à excepção do esse, o que uma faz em um outro país é caracterizado pelo impermanence. Os turistas e os visitantes não têm que chore tiresome de necessitar fundir na sociedade. Muita de o que não será recordada. O curso representa não ser para baixo-immersed pesado em uma cultura que você abandonará eventualmente. Talvez nós mystify o curso porque representa a liberdade.

O homem não foi forçado a montar no trem, ao contrário daqueles passageiros infelizes que cercam o. Seu ato de montar o trem foi feito porque tinha feito exame do comando de sua vida. Talvez montou mesmo um trem para trabalhar em his homeland-mas o que separou os dois atos era o fato que era disposto montar um trem no solo extrangeiro.

Assim que era ele? Que lhe fêz o sorriso satisfeita de um mero passeio do trem? Que o fêz fazer exame de um plano ou de um barco a um outro país assim que poderia fazer um ato seemingly mundane? Talvez é todos os três fatores: o valor de mercado da experiência, o prestige em estar lá e a elevação que recebeu de poder ter algum controle sobre sua vida.

Mas remanesce uma mais pergunta. Que se esse homem for vestido scruffily, com traças em sua carteira e somente em um passport cheio a seu nome? Que se backpacking através do país, índice a dormir em bancos do parque enquanto viajou, puramente para a apreciação? Como podia se explicar seu mystification então?

Poderia (talvez possivelmente provavelmente) gostar do ato viaj-para dse?

En man red ett drev
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Känslan av att stå i ett drev under rusningstid, med ens förkroppsligar pressande stramt mot främlingar-en som sardinen amongst många inte sardines-kan vara angenäm. En nervöst skruva på sig uncomfortably och att motstå driften att kasta en armbåga till personen på din rätt, enkelt, därför att personligt utrymme överträds. När drevet genomilas till ett stopp, häller dess passagerare ut hastily och tyst. Synar aldrig meet. Drevet är ett bara bearbetar van vid fullgör ett bestämt ämnar: att få till var en måste gå. En kan inte finna glädje i den-ingen passion; ganska är det ett rutinmässigt att en måste att följa för att få skola, till kontoret eller till gallerien. Detta reser är fungera-släkt. Det är inte den förlorada njutningen, utan göras i stället som en klivasten. Resonera för sådan reser är inte inom honom. Tröttsamt och upprepande, göras det, därför att det måste göras.

Men andra kan spendera tusentals för det erfar. Föreställ en blomstra turist från en annan landsridning som samma utbildar. Hans kuriositet utstrålar av hans försiktigt utformade hår till toesna av polerad his skor uppifrån. Känslan av cloistered av främlingar är inte klaustrofobisk-i stället, är den ett unikt, och den minnesvärda förnimmelsen-en, som ought att återkallas för framtid, värderar. Han har inget att ämna, i att rida drevet bortsett från erfara av att göra så. I motsats till andra, som reste för arbete, reser denna passagerare för uppfyllelse.

Det finns distinkt skillnader mellan dessa två typer av handelsresandear: första reser för nödvändigheten, sistnämndresor för tillfredsställelse. Men var kommer denna uppfyllelse från? Vad är det reser omkring det tvingar en person för att slava bort på ett jobb för ett helt år, för ett bara vecka-långt snubblar i ett annat land? Why fungera så hårt, när avslutaresultatet är rättvist ett drev rider-en drevritten som något folk kan även förakta? Vad orsakar denna mystification av reser?

Marknadsvärde.
John Berger, i his bokar ”väg av att se,” känner igen hur folket mystifierar saker som de ser i liv-huruvida det är konst, reliken eller en idé. ”Mystifieras konsten av förflutnan, därför att en privilegierad minoritet strävar för att uppfinna en historia som kan retrospectively försvara rollerna av avgörandet klassificerar,” Berger fordrar. Om Berger skulle tolka det upphetsad (kanske negro spiritual?) blicken av den man, som grundar en avkänning av tillfredsställelse, i att rida drevet, skulle har han hånskrattat på ”den bogus religiosityen” som manen ställde ut. Genom att vara på drevet bekräftade manen hans rikedom, och bevisa hans överlägsenhet över de i ett lägre samkväm klassificera än honom. ”Mystification!”, Skulle Berger har skrikit. Till honom beskådar manen av ritt impressiveness-som helighet-spiras från dess marknadsvärde. Hur mycket spenderade den man för det erfar? Efter alla kunde han lätt ha köpt en billigt pris bokar på det land eller den järnväg och blött upp kulturen därifrån, men han valde att flyga till ett utländskt land för att beskåda det firsthand-för ett mycket enkelt erfar lik ridning ett drev. Kunde vad annat eventuellt motivera honom?

Denna man, skulle Berger har sagt, förklarar bort vad är tydlig. Det var en drevritt. Why gör det in i ett något religiöst att erfara? De andra passagerarna bestämt inte. Till Berger den man var drevet för närvaro däri politiskt. Manen beskådade hans ritt som ett mäktigt, och den mystiska prestationen, som skulle, är en detalj bildar av snobbism som betraktar att en sådan inställning skulle är a långt av att betrakta ens varar besvärad mer ”kultiverat” än det vanligafolk.

Men faktumet, som drevritten kostar raddapengar, erfor den lönelyft signifikansen av his? Att vara på det drev behog honom. Men var det bara, därför att marknadspriset av hans resa var en reflexion av dess negro spiritual värderar? Personligen som en ganska förmögen handelsresande, var han olik från de andra passagerarna, med deras tomt, eller irriterade uttryck, därför att han fastställda själva ovannämnda andra, eller, därför att han sågar, reser i ett olikt långt?

Prestigar.
Juliet Schor i ”kulturen av Consumerism” antyder att folket inhandlar saker och lustsaker, därför att de önskar att projektera en avbilda av framgång. Den rättvisa något liknande en man, som köper en Ferrari i en trafikera congested landet, vad oss köp, eller uppnår är förlorad saken av de som håller ögonen på. Oss uppehälle på att lyfta våra normal, därför att vi jämför oss själva till folk med mer och önskar att lovordas som sådan. Därefter vad vi önskar plötsligt, blir vad vi behöver.

Reser om beskådat från denna omständighet, göras, därför att den man önskar kan något att säga, ”Oh? Det drev i London? Den, som passerar till och med den berömda Paddington, posterar? Jag har ridit däri,” för att se det hänfört, avundsjukt vänder mot av de som lyssnar. Att manen kan ha tyckt om drevritten, därför att den bekräftade hans mäktiga status i, synar av andra. Under skyla av mystificationen reser resonera en styrka för att inte finnas internt, men externt. Om en person reser för prestigar, kan åsikten av andra vara viktigare och ändra än erfara sig själv.

Önskade den man enkelt att gå hem och något att säga oh-så-tillfällig till hans vänner att han var kompetent att erfara en drevritt i ett européland? Var det för att skryta rätt-eller någonting annat?

Kontrollera.
Enligt Susan Bordo i ”hunger som ideologi” kontrollerar vi människalust över våra liv. I denna värld kämpar vi för frihet från det som kan ha att driva över oss-huruvida som den är vår basar, våra föräldrar eller våra lärare. Det verkar att allt vad vi, vi stillar måste att lida från mandaten av de i myndighet. Oss lust självständigheten att forma våra liv. Kontrollera vår öde anknytas till vår lycka.

När vi reser för nöje, är vi visningen kontrollerar över våra liv i den mest rena avkänningen. I kort tid, som man reser, stannas arbetsuppgiften. Därför att det finns ett medvetet primat som åt sidan sätter ansvar, kontrollerar känselförnimmelser en in. Vilka uppgifter som är lekmanna- på ens vara besvärad tungt, var unburdened vid beslutet till lämna-som, om en var utgjutelsearbetsuppgiftar som en utgjuter en badrock. En man kan dansa på tabletopsna av en bomma för i Saigon, då går tillbaka till hans fru i Minnesota utan någon permanent verkställer på flödet av hans liv. Sedan resa är en förhöjd upphängning av verklighet, när man reser, kan frihet övas, kanske även missbrukat.

Härskar av uppförande blir mer böjlig, när man inte rotas i ett land. Bestämt måste lagarna av det land följas, bara annat, än det, vad ett gör i ett annat land, karakteriseras av impermanence. Turister och besökare har inte den tröttsamma syssla av att behöva sammanfogning in i samhälle. Mycket av vad de ska för att inte minnas. Resa föreställer att inte vara vägt besegra-fördjupas i en kultur som du ska slutligen överge. Kanske mystifierar vi reser, därför att det föreställer frihet.

Manen tvingades inte för att rida på drevet, i motsats till de olyckliga passagerare som omger honom. His agerar av att rida drevet gjordes, därför att han hade tagit befaller av hans liv. Kanske red han även ett drev för att fungera i his, hemland-men vad avskilde tvåna, agerar var faktumet att han var villig att rida ett drev på utländskt smutsar.

Så var vad det? Gjorde vad honom leende contentedly från en bara drevritt? Gjorde vad honom att ta ett plant eller ett fartyg till ett annat land, så honom kunde göra ett seemingly mundane agerar? Kanske är det alla trena dela upp i faktorer: marknadsvärdet av erfara, prestigarna i att vara där och kicken som han mottog från att vara kompetent att ha något att kontrollera över hans liv.

Men det återstår en ifrågasätter mer. Vad, om den man scruffily hade scruffily klätts, med malar i hans plånbok och endast ett fullt pass till hans känt? Parkerar vad, om han vandrade till och med landet som är nöjda att sova på, tar av planet, som han reste, renodlat för njutning? Hur kunde man förklara hans mystification därefter?

Kunde han (kanske eventuellt antagligen) gilla agera av resande-för honom?

Человек ехал поезд
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Ощупывание стоять в поезде во время часов пик, при one 's тело отжатое плотно против сардины незнакомцев- amongst много сардин-не может быть приятное одним. Ерзать дискомфортно, сопротивляющ позыву бросить локоть к персоне на вашем праве, просто потому что личный космос нарушается. Когда поезд вздрагивает к остановке, свои пассажиры льют вне второпях и молчком. Глаза никогда не встречают. Поезд будет простым инструментом используемым для того чтобы выполнить некоторую цель: получить к где одно должно пойти. Нельзя найти утеху в оно-никакой страсти; довольно, будет режимом которым одно должно последовать за для того чтобы получить к школе, к офису, или к молу. Это перемещение работать-родственн. Оно не сделано для наслаждения, а вместо сделано по мере того как камень шагать. Причина для такого перемещения не находится в пределах себя. Tiresome и repetitive, оно сделано потому что его необходимо сделать.

Но другие могут потратить тысячи для того опыта. Представьте зажиточного туриста от другого riding страны такие же тренируют. Его любопытство излучает от верхней части его тщательно введенные в моду волос к пальцам ноги его отполированных ботинок. Ощупыванием быть уединенным незнакомцами не будет claustrophobic-instead, будет уникально и памятной шумихой-одн которая ought быть вспомнена для будущего значения. Он не имеет никакую цель в ехать поезд за исключением опыта делать так. Не похоже на другим перемещали для работы, этот пассажир перемещает для выполнения.

Будут определенные разницы между этими 2 типами путешественников: первое перемещает для необходимости, последних перемещений для соответствия. Но куда это выполнение приходит от? Оно о перемещении вынуждать персону slave прочь на работе на весь год, для простого недел-длиннего отключения в другой стране? Почему работайте настолько крепко когда конечный результат справедлив поезд едет- езда поезда некоторые людей могут даже презреть? Причиняет это mystification перемещения?

Товарная стоимость.
Джон Berger, в его книге «дорогах видеть,» узнает как люди мистифицируют вещи, котор они видят внутри жизн-, чтобы было искусствоом, реликвией или идеей. «Искусствоо прошлого mystified потому что privileged несовершеннолетие стремится изобрести историю может ретроспективно оправдать роли господствующих классов,» Berger требует. Если Berger должны было интерпретировать возбуженное, то (возможно духовность?) gaze того человека нашел чувство соответствия в ехать поезд, он имел бы scoffed на «bogus религиозности» которая человек exhibited. Путем находиться на поезде, человек подтверждал его богатство и доказывал его превосходство над теми в более низкий общественныа классы чем он. «Mystification!» Berger закричало бы. К ему, взгляд человека impressiveness-своего езды sanctity-sprouted от своего товарной стоимости. Тот человек потратил для того опыта? В конце концов он смог легко купить дешевую книгу на той стране или том railway и выдержанную вверх по культуре от там, но он выбрал лететь к чужой земле для того чтобы осмотреть ее firsthand-для очень просто опыта как ехать поезд. Что еще было в состоянии по возможности motivate он?

Этот человек, Berger сказал бы, объясняет прочь очевидно. Было ездой поезда. Почему сделайте его в несколько вероисповедный опыт? Другие пассажиры некоторо не сделали. К Berger, присутсвие того человека в том поезде было политическо. Человек осмотрел его езду как импрессивное и загадочным выполнением, которое была бы определенная форма snobbery рассматривая что такой ориентацией будет дорога рассматривать one 's разум больше «выращивало в питательной среде:» чем обычные люди.

Но факт что езда поезда стоила множество деньг, то подняло значение его опыта? Находиться на том поезде угодил ему. Но было оно просто потому что рыночной ценой его путешествия было отражение свой духовныйа багаж? Лично, как справедливо состоятельный путешественник, отличил он другие пассажиры, с их пробелом или раздражанными выражениями, потому что он установил над другими, или потому что он увидел перемещение в по-разному дороге?

Престижность.
Juliet Schor в «культуре Consumerism» подразумевает что люди закупают вещи и желают вещи потому что они хотят запроектировать изображение успеха. Справедливо как человек покупает Ferrari в движении congested страна, мы покупаем или достигаем сделаны for the sake of те наблюдая. Мы держим на поднимать наши стандарты потому что мы сравниваем к людям с больше и желаем быть похваленным как такие. После этого, мы хотим неожиданно будет нам нужны.

Перемещение, если осмотрено от этого обстоятельства, делает, то потому что тот человек хочет сказал, «Oh? Тот поезд в лондоне? Одно проходит через ту известную станцию Paddington? Я ехал в том,» для того чтобы увидеть увлеченные, завистливые стороны тех слушая. Что человек может насладиться ездой поезда потому что он подтвердил его импрессивное состояние in the eyes of другие. Под вуалью mystification, перемещения причины одного не могли быть найдены внутренне, а внешн. Если персона перемещает для престижности, то мнение других может быть важне и изменяющ чем опыт сам.

Тот человек просто хотел пойти дом и мнение oh-так-вскользь к его друзьям что он мог испытать езду поезда в европейской стране? Было оно для хвастать прав-или something else?

Управление.
Согласно Сьюзан Bordo в «голоде как мировоззрение,» мы люди желаем управление над нашими жизнями. В этом мире, мы боремся для свободы от того которым смогите иметь силу над нас-, чтобы это было нашими боссами, нашими родителями или нашими учителями. Оно кажется что мы делаем, мы все еще должны вытерпеть от мандатов тех в авторитете. Мы желаем независимость для того чтобы сформировать наши жизни. Контролировать наш destiny соединен к нашему счастью.

Когда мы переместим для удовольствия, мы показываем управление над нашими жизнями в чисто чувстве. В короткие сроке что одно перемещает, обязанность остановлена. Потому что будет сознательный выбор для того чтобы положить ответственности в сторону, одно чувствует в управлении. Что задачи положенные тяжело на one 's разум будьте unburdened решением к выходить-как если одно было обязанностями осыпания как одно линяет bathrobe. Человек может станцевать на tabletops адвокатского сословия в Saigon, тогда возвращает к его супруге в Минесоте без любого постоянного влияния на подаче его жизни. Когда одно перемещает, свободу можно работать, возможно даже после того как я злоупотребляна, в виду того что перемещением будет heightened подвес реальности.

Правила поведения будут гибке когда одно не укоренено в стране. Некоторо законами той земли необходимо последовать за, но за исключением того, одно делает в другой стране характеризует impermanence. Туристы и визитеры не имеют что tiresome chore слить в общество. Много из они делают не будет вспомнено. Перемещение представляет не быть, котор весят вниз-быть погруженным в культуре, котор вы окончательн покинете. Возможно мы мистифицируем перемещение потому что оно представляет вольность.

Человек не принудился ехать на поезде, не похоже на тем несчастливым пассажирам окружая его. Его поступок ехать поезд был сделан потому что он принял команду его жизни. Возможно он даже ехал поезд для работы в его homeland-но отделило 2 поступка было фактом что он был охотно готов ехать поезд на чужой почве.

Так было им? Сделало им усмешку contentedly от простой езды поезда? Сделало его принять плоскость или шлюпку к другой стране поэтому он смог сделать seemingly мирский поступок? Возможно будет всеми 3 факторами: товарная стоимость опыта, престижность в быть там и максимум, котор он получил от мочь иметь некоторое управление над его жизнью.

Но остает один больше вопроса. Если тот человек scruffily был одетьн, то с сумеречницами в его бумажнике и только полном пасспорте к его имени? Если он укладывал рюкзак через страну, то содержание, котор нужно спать на стендах парка по мере того как он переместил, чисто для наслаждения? Как было в состоянии одно объяснить его mystification после этого?

Смог он (возможно по возможности вероятно) полюбить поступок перемещать-для себя?

Een mens bereed een Trein
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Het gevoel van status in een trein tijdens spoeduur, met zijn lichaam dat strak tegen een vreemdeling-sardine onder velen wordt gedrukt sardine-kan niet zijn prettige. Fidgets één die ongemakkelijk, tegen de drang verzetten zich om een elleboog aan de persoon op uw recht te werpen, eenvoudig omdat de persoonlijke ruimte wordt overtreden. Wanneer de trein aan een halt huivert, gieten zijn passagiers haastig en stil uit. De ogen komen nooit samen. De trein is een zuiver hulpmiddel dat wordt gebruikt om een bepaald doel te vervullen: om aan waar te krijgen men moet gaan. Men kan vreugde in het-geen hartstocht vinden niet; eerder, is het een routine die men moet volgen aan school, aan het bureau, of aan de wandelgalerij te krijgen. Deze reis is beroeps. Het wordt niet gedaan voor plezier, maar in plaats daarvan als het stappen steen gedaan. De reden voor dergelijke reis is niet binnen zich. Tiresome en herhaald, wordt het gedaan omdat het moet worden gedaan.

Maar anderen kunnen duizenden voor die ervaring besteden. Veronderstel een rijke toerist van een ander land dat dat zelfde trein berijdt. Zijn nieuwsgierigheid straalt vanaf de bovenkant van zijn zorgvuldig gestileerd haar uit aan de tenen van zijn opgepoetste schoenen. Het gevoel van afzondering door vreemdelingen is niet claustrofoob-in plaats daarvan, is het uniek en gedenkwaardig sensatie- aan die voor toekomstige waarde zou moeten worden herinnerd. Hij heeft geen doel in het berijden van de trein behalve de ervaring om dit te doen. In tegenstelling tot anderen wie voor het werk reisten, reist deze passagier voor vervulling.

Er zijn verschillende verschillen tussen deze twee soorten reizigers: de eerste reizen voor noodzaak, de laatstgenoemde reizen voor tevredenheid. Maar waar deze vervulling uit komt? Wat is het over reis die een persoon weg aan slaaf bij een baan voor een volledig jaar, voor een zuivere reis van een week in een ander land dwingt? Waarom zo harde het werk wanneer het eindresultaat enkel een trein een rit-treinrit is die sommige mensen kunnen zelfs verachten? Wat veroorzaakt dit mystification van reis?

De waarde van de markt.
John Berger, in zijn boek „Manieren om Te zien,“ erkent hoe de mensen de dingen mystify die zij hebben gezien in leven-hetzij het zijn kunst, overblijfsel of een idee. De „kunst van het verleden is mystified omdat een bevoorrechte minderheid ernaar streeft om een geschiedenis uit te vinden die de rollen van de uitspraakklassen kan retrospectief rechtvaardigen,“ eisen Berger. Als Berger opgewekt (misschien spiritual?) moest interpreteren starende blik van die mens die een betekenis van tevredenheid in het berijden van de trein vond, zou hij scoffed bij „valse religiosity“ hebben die de man tentoonstelde. Door het zijn op de trein, bevestigde de man zijn rijkdom en test zijn superioriteit over die in een lagere sociale klasse dan hij. „Mystification!“ Berger zou geschreeuwd hebben. Aan hem, de man mening van de impressiveness-zijn rit heiligheid-ontsproten van zijn marktwaarde. Hoeveel besteedde die mens aan die ervaring? Toch kon hij een goedkoop boek op dat land of die spoorweg gemakkelijk gekocht hebben en de cultuur omhoog doorweekt hebben van daar, maar hij verkoos aan een buitenlands land vliegen om het uit de eerste hand-voor een zeer eenvoudige ervaring te bekijken als het berijden van een trein. Wat kon anders hem misschien motiveren?

Deze mens, Berger heeft, verklaard weg gezegd wat duidelijk is. Het was een treinrit. Waarom maak het in een enigszins godsdienstige ervaring? De andere passagiers niet zeker. Aan Berger, was die man aanwezigheid in dat trein politiek. De man bekeek zijn rit als een indrukwekkende en geheimzinnige verwezenlijking, die een bepaalde vorm van snobbery van mening zijnd zou zijn dat zulk een houding een manier zou zijn om als zijn mening „meer beschaafd te beschouwen“ dan gewone mensen.

Maar het feit dat de treinrit heel wat geld kostte, hief dat de betekenis op van zijn ervaring? Het zijn op dat trein stelde hem tevreden. Was maar slechts het omdat de marktprijs van zijn reis een weerspiegeling van zijn geestelijke waarde was? Persoonlijk, als vrij rijke reiziger, was irriteerde hij verschillend van de andere passagiers, met hun spatie of uitdrukkingen, omdat hij zich boven anderen plaatste, of omdat hij reis op een verschillende manier zag?

Prestige.
Juliet Schor in de „Cultuur van Consumentisme“ impliceert dat de mensen dingen en wensdingen kopen omdat zij een beeld van succes willen ontwerpen. Enkel als een mens die een Ferrari in een verkeers verstopt land koopt, wat wij kopen of bereik wordt gedaan omwille van die het letten op. Wij houden bij het opheffen van onze normen omdat wij ons bij mensen met meer vergelijken en wensen als dusdanig worden geprijst. Dan, wordt wat wij plotseling willen wat wij nodig hebben.

Reis, indien bekeken van deze omstandigheid, wordt gedaan omdat die mens wil kunnen zeggen, „Oh? Die trein in Londen? die door die beroemde post Paddington overgaat? Ik heb in zoverre dat,“ bereden om de gefascineerde, jaloerse gezichten te zien van die het luisteren. Die mens kan van de treinrit genoten hebben omdat het zijn indrukwekkende status voor anderen bevestigde. Onderaan de sluier van mystification, zou de reden reizen niet intern, maar uiterlijk kunnen worden gevonden. Als een persoon voor prestige reist, kan het advies van anderen zijn belangrijker en veranderend dan de ervaring zelf.

Wilde oh-zo-terloops zeggen die mens eenvoudig en aan zijn naar huis gaan vrienden dat hij een treinrit in een Europees land kon ervaren? Was het voor het opscheppen recht-of iets anders?

Controle.
Volgens Susan Bordo in „Honger als Ideologie,“ wij mensen wensen controle over ons leven. In deze wereld, worstelen wij voor vrijheid van dat die macht over ons-hetzij het kan hebben onze werkgevers, onze ouders of onze leraren zijn. Het schijnt dat wat wij, wij nog aan de mandaten van die in gezag moeten lijden. Wij wensen de onafhankelijkheid ons leven gestalte te geven. Het controleren van ons lot is verbonden met ons geluk.

Wanneer wij voor genoegen reizen, tonen wij controle over ons leven in de zuiverste betekenis. In de korte tijd dat men reist, wordt de plicht gestopt. Omdat er een bewuste keus is om verantwoordelijkheden terzijde te leggen, voelt men in controle. Welke taken zwaar op zijn mening leggen zijn bevrijd door het besluit aan verlof-zoals als men plichten afwierp aangezien men bathrobe afwerpt. Een mens kan op de tafelbladen van een staaf in Saigon, dan terugkeer aan zijn vrouw in Minnesota zonder enig permanent effect op de stroom van zijn leven dansen. Wanneer men reist, kan de vrijheid worden uitgeoefend, misschien zelfs misbruikt, aangezien de reis een verhoogde opschorting van werkelijkheid is.

De regels van gedrag worden flexibeler wanneer niet in een land wortel wordt geschoten. Zeker moeten de wetten van dat land worden gevolgd, maar buiten dat, wordt wat men in een ander land doet gekenmerkt door impermanence. De toeristen en de bezoekers hebben dat tiresome karwei niet van het moeten in de maatschappij samenvoegen. Veel van wat zij zal niet herinnerd worden. De reis vertegenwoordigt niet het zijn gewogen beneden-wordt ondergedompeld in een cultuur u uiteindelijk zult verlaten. Misschien mystify wij reis omdat het vrijheid vertegenwoordigt.

De man werd niet gedwongen om op de trein te berijden, in tegenstelling tot die ongelukkige passagiers omringend hem. Zijn handeling van het berijden van de trein werd gedaan omdat hij bevel van zijn leven had genomen. Misschien bereed hij zelfs een trein om in van hem te werken geboorteland-maar wat scheidde waren de twee handelingen het feit dat hij bereid was om een trein op buitenlandse grond te berijden.

Zo wat was het? Wat maakte hem tevreden van een zuivere treinrit glimlachen? Wat maakte hem een vliegtuig of een boot aan een ander nemen land zodat kon hij een schijnbaar mondaine handeling doen? Misschien is het alle drie factoren: de marktwaarde van de ervaring, het prestige in het zijn daar en de hoogte die hij van het kunnen heeft ontvangen wat controle over zijn leven hebben.

Maar er blijft één meer vraag. Wat als die mens scruffily, met motten in zijn portefeuille en slechts een volledig paspoort aan zijn naam was gekleed? Wat als hij door het land, inhoud naar slaap op parkbanken aangezien hij reiste, zuiver voor plezier backpacking? Hoe kon één zijn mystification dan verklaren?

Kon hij (misschien misschien waarschijnlijk) van de handeling van reizen-voor zelf houden?

رجل ركب قافلة تموين
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
الإحساس من يقف في قافلة تموين أثناء [روش هوور], مع جسم [أن 'س] يضغط بإحكام ضدّ [سترنجرس-ا] سردين [أمونغست] كثير [سردينس-كن] لا يكون ممتعة واحدة. واحدة يتململ [أونكمفورتبلي], يقاوم الدافع أن يرمي كول إلى الشخص على حقك, ببساطة لأنّ فراغ شخصيّة يكون يكون انتهكت. عندما يرتجف القافلة تموين إلى توقف, مسافراته يصبّون خارجا بتهوّر و [سلنتلي]. يلتقي أعين أبدا. القافلة تموين أداة مجرّدة يستعمل أن ينجز غرض مؤكّدة: أن يحصل إلى حيث واحدة ينبغي ذهبت. واحدة يستطيع لا يجد سعادة في [إيت-نو] عاطفة; بالأحرى, هو روتين أنّ واحدة يضطرّ تبعت [إين وردر تو] حصلت إلى مدرسة, إلى المكتب, أو إلى المركز تجاريّ. هذا سفر [وورك-رلتد]. هو لا يتمّ لاستمتاع, غير أنّ بدلا من ذلك أتمّت بما أنّ يخطو حجارة. ليس السبب ل هذا سفر ضمن بنفسي. [تيرسم] وتكراريّة, أتمّت هو لأنّ هو ينبغي كنت أتمّت.

غير أنّ أخرى يمكن أنفقت آلاف ل أنّ خبرة. تخيّلت سائحة مزدهرة من آخر بلد عمليّة تتبّع أنّ نفس يدرّب. يشعّ فضوله من الأعلى من خاصّتي بعناية يهذّب شعر إلى الإصبع قدم من ه يصقل أحذية. ليس الإحساس من يكون يعزل بغريبات [كلوستروفوبيك-ينستد], هو فريد و [سنسأيشن-ون] بارزة أنّ ينبغي أن يكون تذكّرت ل [فوتثر فلو]. هو يتلقّى ما من غرض في يركب القافلة تموين باستثناء الخبرة من يتمّ هكذا. بخلاف الأخرى الذي كان سافر لعمل, يسافر هذا مسافرة ل [فولفيلمنت].

هناك فروق بارزة بين هذا اثنان أنواع المسافرات: يسافر الأولى لحاجة, الأسفار متأخّرة لرضاء. غير أنّ أين هذا [فولفيلمنت] يأتي من? ماذا يكون هو حول سفر أنّ يجبر شخص أن يكدح بعيدا في شغل لسنة كاملة, لرحلة مجرّدة [ويك-لونغ] في آخر بلد? لماذا عملت هكذا بشدّة عندما ال [إند رسولت] صحيحة قافلة تموين [ريد-ا] قافلة تموين عمليّة ركوب أنّ بعض الناس يمكن حتّى [دسبيز]? ماذا يسبّب هذا [مستيفيكأيشن] السفر?

[مركت فلو].
يميّز جون [برجر], في كتابه "طرق من يرى," كيف الناس يربكون الأشياء هم يرون داخل [ليف-وهثر] هو فنية, بقية أو فكرة. "أربكت الفن من الماض يكون لأنّ أقلية ذو امتياز يكون يكافح أن يخترع تاريخ أيّ يستطيع بشكل استعاديّ برّرت الأدوار من ال يحكم أصناف," [برجر] يدّعي. إن [برجر] كان أن يفسّر ال يثار (ربّما أنشودة دينيّة?) نظرة محدّقة من أنّ رجل الذي أسّس إحساس الرضاء في يركب القافلة تموين, هو سخر في ال "[رليجوستي] زائفة" أنّ الرجل عرض. ب يكون على القافلة تموين, أكّد الرجل كان ثروته وبرهن ه تفوق على أنّ في [سسل كلسّ] [لوور] من هو. "[مستيفيكأيشن]!" [برجر] صاح. إلى ه, الرجل منظرة من العمليّة ركوب [إيمبرسّيفنسّ-يتس] [سنكتيت-سبرووتد] من [مركت فلو] ه. كم أنّ رجل أنفق ل أنّ خبرة? [أفتر لّ,] هو استطاع يتلقّى بسهولة اشتريت كتاب رخيصة على أنّ بلد أو أنّ سكّة حديديّة وينقع فوق الثقافة من هناك, غير أنّ اختار هو أن يطير إلى أرض أجنبيّة أن يشاهد هو [فيرسثند-فور] خبرة بسيطة جدّا مثل يركب قافلة تموين. [وهت لس] استطاع من المحتمل حثثته?

قال هذا رجل, [برجر], يفسّر بعيدا ماذا يكون جلّيّة. هو كان قافلة تموين عمليّة ركوب. لماذا جعلت هو داخل خبرة دينيّة نوعا ما? الأخرى أتمّ مسافرات بالتّأكيد لم. إلى [برجر], أنّ رجل كان وجود في أنّ قافلة تموين سياسيّة. شاهد الرجل عمليّت ركوبه كمؤثّرة وإنجاز غامضة, أيّ كان شكل خاصّة تنفجية يعتبر أنّ هذا موقف كان طريق من يعتبر عقل [أن 'س] أكثر "استنبت" من [أردينري بيوبل].

غير أنّ الحقيقة أنّ القافلة تموين كلّف عمليّة ركوب [ا لوت] المال, أنّ رفع الأهمية من خبرته? سرّه يكون على أنّ قافلة تموين. غير أنّ كان هو فقط لأنّ السعر السوق من سفره كان إنعكاس من قيمته روحانيّة? شخصيّا, كمسافرة غنيّة تماما, كان هو مختلفة من الأخرى مسافرات, مع هم فراغ أو يهيّج تعبيرات, لأنّ هو ثبتبنفسي فوق أخرى, أو لأنّ هو رأى سفر في طريق مختلفة?

هيبة.
يتضمّن [جوليت] [سكهور] في "الثقافة النزعة استهلاكيّة" أنّ الناس يشترون أشياء وب رغب أشياء لأنّ هم يريدون أن يسلّط صورة النجاح. صحيحة مثل رجل الذي يشتري احتقن [فرّري] في حركة مرور بلد, ماذا نحن نشتري أو يحقّق يكون أتمّت [فور ث سك وف] أنّ يراقب. نحن نحافظ على يرفع معاييرنا لأنّ نحن نقارنبنفسي إلى الناس مع أكثر ويتمنّى أن يكون مدحت بما أنّ مثل هذا. بعد ذلك, ماذا نحن نريد فجأة يصبح ماذا نحن نحتاج.

أتمّت سفر, إن يشاهد من هذا ظرف, لأنّ أنّ رجل يريد أن يكون يمكن أن يقول, "[أه]? أنّ قافلة تموين في لندن? الواحدة أنّ يمرّ من خلال أنّ مشهورة [بدّينغتون] محطة? أنا قد ركبت في أنّ," [إين وردر تو] رأيت ال يأسر, وجوه حسودة من أنّ يستمع. أنّ رجل يمكن يتلقّى استمتعت القافلة تموين عمليّة ركوب لأنّ هو أكّد وضعه مؤثّرة [إين ث س وف] أخرى. تحت الحجاب ال [مستيفيكأيشن], السبب واحدة أسفار أمكن لم يكن أسّست داخليّا, غير أنّ خارجا. إن شخص يسافر لهيبة, الرأي من أخرى يمكن كنت أكثر مهمّة ويغيّر من الخبرة بنفسي.

أنّ رجل ببساطة أراد أن يذهب منزل و [أه-س-كسولّي] رأي إلى صديقاته أنّ كان هو يمكن أن يختبر قافلة تموين عمليّة ركوب في بلد أوروبيّ? كان هو ل يتبجّح [ريغتس-ور] [سمثينغ لس]?

تحكم.
وفقا ل سوزان [بوردو] في "حالة جوع كمذهب," ب رغب نحن أناس تحكم على حيواتنا. في هذا عالم, يكافح نحن لحرية من أنّ أيّ يمكن يتلقّى قوة على [أوس-وهثر] هو رؤساءنا, والدنا أو معلماتنا. هو يبدو أنّ ماذا يتمّ نحن, نحن بعد يضطرّ عانيت من الإنتدابات من أنّ في سلطة. نحن ب رغب الاستقلال أن يشكّل حيواتنا. اقترنت يضبط مصيرنا إلى سعادتنا.

عندما يسافر نحن لمتعة, نحن نبدي تحكم على حيواتنا في الإحساس صافية. في ال [شورت تيم] أنّ واحدة يسافر, توقّفت واجب رسم. لأنّ هناك يكون إختبار واعية أن يضع مسؤوليات على حدة, يشعر واحدة في تحكم. ما مهام يكذب بثقل على عقل [أن 'س] كنت [أونبوردند] بالقرار إلى [لف-س] إن واحدة كان استغناء عن واجب رسم كواحدة يريق [بثروب]. رجل يستطيع رقصت على السطح طاولة من قضيب في [سيغن], بعد ذلك يرجع إلى زوجته في مينيسوتا دون أيّ تأثير دائمة على الدفق من حياته. عندما يسافر واحدة, حرية يستطيع كنت تدرّبت, ربّما حتّى يسيء, بما أنّ سفر يكون يتزايد تعليق الحقيقة.

يصبح القواعد التصرّف إداريّ أكثر مرنة عندما واحدة لا يرسّخ في بلد. ميّزت بالتّأكيد القانون من أنّ أرض ينبغي كنت تبعت, غير أنّ غير أنّ, ماذا واحدة يتمّ في آخر بلد بلادواميّة. لا يتلقّى سائحات وزائرات أنّ عمل دوريّ مضجرة من يحتاج أن يندمج داخل مجتمعة. سيتذكّر كثير من ماذا هم يتمّون لن يكون. سفر يمثّل لا [ب] يوزن [دوون-بينغ] يغمس في ثقافة أنت أخيرا عن تخلّى. ربّما يربك نحن سفر لأنّ هو يمثّل حرية.

لم يجبر الرجل كان أن يركب على القافلة تموين, بخلاف أنّ مسافرات تعيسة يحيطه. أتمّت عمله من يركب القافلة تموين كان لأنّ هو كان قد أخذ أمر من حياته. ربّما ركب هو حتّى قافلة تموين أن يعمل في خاصّتي [هوملند-بوت] ماذا فصل الاثنان أعمال كان الحقيقة أنّ هو كان مستعدّة أن يركب قافلة تموين على تربة أجنبيّة.

هكذا ماذا كان هو? ماذا جعله ابتسام [كنتنتدلي] من مجرّدة قافلة تموين عمليّة ركوب? ماذا جعله أخذت طائرة أو زورق إلى آخر بلد لذلك هو استطاع أتمّت عمل دنيويّة على ما يبدو? ربّما هو كلّ ثلاثة عاملات: ال [مركت فلو] من الخبرة, الهيبة في يكون هناك والإرتفاع هو استلم من يكون يمكن أن يتلقّى بعض تحكم على حياته.

غير أنّ يبقى هناك واحدة كثير سؤال. ماذا إن أنّ رجل تلقّى يكون [سكروفّيلي] ارتديت, مع عثث في محفظته وفقط يشبع جواز سفر إلى اسمه? ماذا إن هو كان [بكبكينغ] من خلال البلد, محتوى أن ينام على متنزهة مقاعد بما أنّ هو سافر, بصفاء لاستمتاع? كيف استطاع واحدة فسّرت [مستيفيكأيشن] ه بعد ذلك?

استطاع هو (ربّما من المحتمل على الأرجح) أحبّت العمل من [ترفلينغ-فور] بنفسي?